Μετά τις εκλογές της 15ης Φλεβάρη 1873 η επίλυση από πλευράς Δεληγιώργη ήταν η εξαγορά της γαλλοϊταλικής εταιρείας από τον όμιλο Συγγρού η οποία συνοδεύτηκε λίγο αργότερα και από την παραχώρηση στον ίδιο όμιλο της εκμετάλλευσης των εκβολάδων. Είναι μύθος αυτό που υποστηρίχτηκε αργότερα με βάση αναφορές της βρετανικής πρεσβείας πως ο νόμος για τη φορολόγηση της εταιρείας του Σερπιέρι είχε τρομάξει υποψήφιους επενδυτές. Η θεωρία διαψεύδεται από το γεγονός πως κατατέθηκε πληθώρα προτάσεων, κυρίως μάλιστα από βρετανικούς ομίλους για την ανάληψη του Λαυρίου.
Ο Συγγρός μέσω της Πιστωτικής Τράπεζας ήδη είχε ξεκινήσει το κερδοσκοπικό του παιχνίδι από το Νοέμβριο του 1872, ανακοινώνοντας πως για τη δημόσια εγγραφή σε αυτή θα διατίθεντο 2 εκ. μετοχές, τουτέστιν 14% του συνολικού κεφαλαίου. Ο μικρός αριθμός προσφοράς μετοχών δημιουργούσε φήμες για υψηλή αξία της εταιρείας, άρα και μεγαλύτερη ζήτηση,τουτέστιν υψηλότερη τιμή για τις μετοχές. Οι ιδιοκτήτες φρόντισαν ώστε να υπάρξει σημαντική διασπορά των μετοχών, και δια της μη παραχώρησης ψήφου σε μικρομετόχους διατηρούσαν τον πλήρη έλεγχο της εταιρείας. Αξίζει να σημειωθεί πως το κλίμα εκείνη την εποχή ήταν ευνοϊκό, δεν είχε εκδηλωθεί ακόμα η παγκόσμια κρίση του 1873, ενώ η αυξημένη διεθνής ζήτηση μεταλλευμάτων, καθώς και η ευνοϊκή συγκυρία για τα αμπέλια είχαν προσελκύσει την προσοχή των ολιγάριθμων Ελλήνων αστών του Ελληνικού κράτους, αλλά και της ευάριθμης κατηγορίας των μικροαστών, κυρίως των καλλιεργητών αμπέλου στα Επτάνησα και την Πελοπόννησο.
Από το Δεκέμβριο του 1873 ως το Φλεβάρη του 1874, η τιμή της μετοχής της τράπεζας θα αυξηθεί κατά 70%, ενώ τον επόμενο μήνα θα χάσει 23%. Στο μεταξύ όμως, επέρχεται η κατάρρευση της μετοχής του Λαυρίου. Η τιμή της είχε τριπλασιαστεί το Μάιο του 1873 και τώρα επιστρέφει στην ονομαστική της αξία, μια πτώση της τάξεως του 70%. Μετά από αυτό, θα διπλασιαστούν οι πτωχεύσεις, θα εξανεμιστούν μικροαποταμιεύσεις και θα επέλθει η πτώση της κυβέρνησης. Καμία ενέργεια για την τιμωρία των υπευθύνων δε διενεργήθηκε ούτε τότε, ούτε αργότερα, ο μόνος που πλήρωσε το τίμημα του πολιτικού του αφανισμού ήταν ο Δεληγιώργης και η κυβέρνηση του.
Τα στοιχεία αντλήθηκαν από το βιβλίο "Ιστορία του ελληνικού κράτους. 1830-1920." Α' τόμος, Αθήνα 2009
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου